piątek, 20 marca 2015

"W każdym razie była w tajemniczym ogrodzie i miała wrażenie, że odkryła jakiś własny świat"

Słonko świeci (trochę zasłonięte przez księżyc, ale to nieistotne), dzieci się cieszą, ptaszki ćwierkają, psy biegają, rowerzyści wjeżdżają pod auta, a ja siedzę w ogródku. I sadzę.

Zrobiło się tak pięknie, wiosennie, prawda? Cóż, nie mam żadnego przepisu na tonik, wcierkę, maseczkę czy inne mleczko. Ale mam kilka zdjęć z procesu tak ezoterycznego, że aż dech zapiera, a mianowicie... z grzebania w ziemi!














Coś już też zaczęło wynurzać się z ziemi, ku mej radości nieopisanej...











Pojawił się również i uchuchany Reks...


Teoretycznie to dopiero jutro, ale ja czuję ją już dzisiaj. A Wy?

No nic, trzeba to powiedzieć (napisać) głośno (hmmm) i wyraźnie:

https://www.pinterest.com/pin/508132770433392023/


Życzymy Wam (ja i pies) wspaniałego, słonecznego piątku!

Mała Mi.


wtorek, 10 marca 2015

W buduarze Marii Antoniny - bielidło, błękitnidło i... skrobia ziemniaczana!

https://www.pinterest.com/pin/546835579729555924/Biała, upudrowana twarz, monstrualnie wysoka fryzura i falbaniasta kiecka narzucona na wielki stalowy stelaż zwany krynoliną. Do tego głęboki, mlecznobiały dekolt i umieszczona niemal przypadkowo muszka - obok ust, na szczytach piersi, czy policzku. Tak prezentowała się na pierwszy rzut oka Maria Antonina - arcyksiężniczka austriacka i królowa Francji.  Do dzisiaj jej postać kojarzy się z luksusem i nadmierną rozrzutnością. Jako czternastoletnie, nieco rozpuszczone dziewczę, została wysłana do Francji. Nie mogła zabrać swoich drobiazgów, ubrań, a nawet psa. Wtrącono ją do powozu i - dawaj! - zdobywaj francuskie społeczeństwo uroczymi dołeczkami w policzkach i nieokrzesaniem! Jako, że Maria Antonina była dosyć cwana, potrafiła sprawić, by guwernantki tańczyły, jak im zagra. Tym samym dziewczynka specjalnego wykształcenia nie otrzymała, a jej matka niespecjalnie dbała o edukację córy. No bo przecież były ważniejsze rzeczy! Ludwik August był tylko o rok od niej starszy, ślub pary królewskiej odbył się w Wersalu i dyskutowano o nim przy każdej możliwej okazji - toż to była prawdziwa sensacja. Prawdziwą sensacją była też noc poślubna młodocianego małżeństwa - Ludwik nie podołał. Jak się później okazało, cierpiał prawdopodobnie na pewien intymny defekt, który znacząco utrudniał wieczorne harce w wersalskich komnatach. Nie był uosobieniem ideału dżentelmena - szybko utył, nie lubił zabaw i tańców, za to znajdował przyjemność we wbijaniu gwoździ i układaniu podłóg. Pasjami przepadał za polowaniami, miał "przyciężki" krok, ale... o żonę dbał, jak tylko umiał.

Maria Antonina też nie była wzorem cnót wszelakich. Próżna i pewna siebie, chciała udowadniać wszem i wobec, że z racji urodzenia i pozycji wolno jej wszystko. Bywała grubiańska i niegrzeczna,
https://www.pinterest.com/pin/61361613645925025/obrażała innych możnych i wpływowych ludzi, próbowała zdobyć jak najwięcej swobody i wolności, zaś "bywanie" przynosiło jej niejaką trudność - bezustannie popełniała faux pas, mówiła to, czego nie powinna i zachowywała się niestosownie. Na dodatek jej utrzymanie było bardzo kosztowne - rozmiłowana w pięknych toaletach i luksusowej biżuterii, nie zwracała uwagi na potrzeby innych i postępujące zubożenie ludności. A potem wybuchła afera naszyjnikowa i zaczęto spekulować, czy Marie Antoinette rzeczywiście była tak czysta i niewinna, jak powszechnie twierdzono. Kardynał de Rohan nie cieszący się względami królowej pragnął sytuację zmienić, wówczas z pomocą przyszła mu hrabina de La Motte, która podała się za kochankę królowej i obiecała zorganizować schadzkę. Kobita znała modystkę łudząco podobną do Marii Antoniny i zaaranżowała spotkanie - kurza ślepota czy inna ciemność pozwoliły kardynałowi uwierzyć, że oto spotkał się z samą królową Francji, która w dodatku zapragnęła pięknego, błyszczącego cacka - naszyjnika zrobionego dla pani du Barry, faworyty króla Ludwika XV. De Rohan miał robić za pośrednika i ostatecznie oddał jubilerom dokument ze sfałszowanym podpisem królowej. Niedługo zorientowano się, że coś jest mocno nie tak, ponieważ pierwsza rata za naszyjnik jakoś nie wpływała. Cała ta afera rzuciła cień na postać Marii Antoniny i to cień raczej długi, brzydki i śmierdzący rozwiązłością. 

Winna, czy niewinna, nie miało znaczenia - Maria Antonina musiała umrzeć. Tego chciał lud, tego oczekiwał, temu przyklaskiwał. Została uwięziona przez rewolucjonistów jako numer 208 i skazana na śmierć. Gdy pokazała się oczom gawiedzi - szczupła, zmizerowana, w poszarpanej białej sukni - przestała wzbudzać jakikolwiek respekt. Tłumnie zebrany lud szydził z jej wyglądu i losu, zaśmiewał się z tego, że niedługo skończy swój marny żywot. Podobno idąc, nastąpiła na nogę kata, miała wtedy powiedzieć: „Przepraszam, monsieur, zrobiłam to niechcący”. To były jej ostatnie słowa. Została ścięta 16 października 1793 roku na oczach tłumów. 


1. Szpachluj twarz na biało, czyli o bielidle słów kilka


Maria Antonina, jak każda kobieta (i przypuszczalnie każda królowa?), chciała olśniewać. Na noc pokrywała dłonie woskiem i zakładała na nie rękawiczki, stosowała wodę różaną i olejek ze słodkich migdałów, z kolei włosy płukała wodą z szafranem, kurkumą i rabarbarem, by podkreślić ich nietuzinkowy kolor - truskawkowy odcień blondu. Włosy włosami, ale co z twarzą? Niestety, to opowieść wzbudzająca dreszcze obrzydzenia.

https://www.pinterest.com/pin/144889312983270693/
Drobiazgi Marii Antoniny, Petit Tranion, Wersal, Francja

Biała twarz to był cel - zarówno dla kobiet, jak i mężczyzn. Im bielsza, tym lepsza, proszę państwa. Co zatem zrobić, żeby taką mieć? Nakładać bielidło i to obowiązkowo na twarz, ale również szyję i dekolt. Problem był taki, że osławione bielidło, którego nie sposób było nie znaleźć w buduarze, zawierało w sobie trującą substancję - biel ołowianą. Jaki był efekt jego stosowania? Bielidło przede wszystkim zatykało pory, skóra nie mogła oddychać. Ponadto powodowało wysyp krost i zaskórników, cera szarzała i bardziej przypominała skórę zmarłego, niż żywego człowieka. W dodatku ołów przedostawał się przez skórę do krwi i zatruwał cały organizm - to przez niego pojawiały się trwałe blizny, a nawet problemy psychiczne! Dla piękna wszystko! Co zrobić? Ano nic, po prostu nakładać jeszcze grubszą tapetę, tak coby mimika twarzy była niemożliwa! Więcej, więcej, więcej bielidła! Trzeba wyglądać jak bałwany! Zróbmy z siebie figurki porcelanowe, przecież prezencja najważniejsza! A potem będziemy to szpachlą zdejmować z twarzy, o ile w ogóle, bo lepiej dołożyć kolejną warstwę!

Dziś porcelanowa cera też jest w cenie, ale nauczeni historią naszych przodków wiemy, że biel ołowiana to samobójstwo. Zamiast tego bladość karnacji podkreślić można skrobią ziemniaczaną!

2. Skrobia ziemniaczana w kosmetyczce


Ostatnimi czasy mąka staje się coraz bardziej popularna. Nie potrafisz dopasować pudru - weź machnij się mąką! Nie umiesz dobrać odpowiedniego odcienia do swojej karnacji - mąka rozwiąże problem! Nie masz za dużo dukatów na markowe kosmetyki - bierz się za mąkę, co 2-3zł w sklepie kosztuje!


Prawda jest taka, że większość pudrów mineralnych ma bardzo proste składy, a ich wytworzenie kosztuje grosze. Tymczasem my płacimy za markę i obietnice. To samo możemy osiągnąć za o wiele mniejsze kwoty, wierzcie mi. Wystarczy prześledzić składy tych sławetnych pudrów - często znajdziemy w nich czystą krzemionkę i w zasadzie nic więcej. Przoduje tutaj Make Up For Ever ze swoimi 10g krzemionki za 160zł. A po ile "stoi" gram krzemionki? Miłe panie, coś koło 2-3zł. Wygląda na to, że za sam słoiczek i logo płacimy 140zł :).

Ale może o samej krzemionce innym razem. Tak, o czym to ja...? Skrobia! Zatem co takiego robi? Mówiąc krótko - to najtańszy transparentny puder świata. To oznacza tyle, że stosować ją mogą wszystkie kobiety, niezależnie od odcienia cery.

Jak zachowuje się skrobia ziemniaczana jako puder?


Jeśli nie chcemy miziać się białą mąką, możemy ją zabarwić. Z tym jednak byłabym bardzo ostrożna. Wiele porad mówi, by zmieszać mąkę z cynamonem lub kakao. Wszystko pięknie ładnie, ale pamiętajmy, że cynamon lubi uczulać. Przykładowo płukanek cynamonowych do włosów nie stosujemy na skalp właśnie w obawie przed reakcjami uczuleniowymi. Pieczenie, wysypka, swędzenie, krosty, odchodzenie płatów skóry i opuchlizna to jedynie niektóre z możliwych reakcji na cynamon. Kakao z kolei należy do substancji tłustych, więc jego wybór niekoniecznie może się przysłużyć do produkcji kosmetyku matującego. Oczywiście - każda cera jest inna i inne będą jej reakcje na spotkanie z takimi produktami.


Sama Maria Antonina również używała mąki jako pudru. Tak, proszę państwa, stosowała mąkę ryżową, pszenną lub talk, żeby utrwalić bielidło. Zresztą etykietka "Puder Marii Antoniny" wygląda lepiej aniżeli "Skrobia" lub "Mąka", prawda? ;)



3. Jak nakładać to ustrojostwo?


Słówko o przechowywaniu. Skrobię ziemniaczaną powinnyśmy przechowywać w szczelnie zamkniętym pojemniczku. Doskonale nadaje się do tego słoiczek po kremie lub... szklane opakowanie po świecy.

Generalnie mąkę możemy nakładać na 4 sposoby.
  • opuszkami palców ruchem masującym
  • wacikiem kosmetycznym (dobry sposób dla posiadaczek cery tłustej)
  • pędzlem (trzeba uważać na ilość, łatwo można przedobrzyć!)
  • puszkiem

4. Błękitna krew podkreślana błękitnidłem!


To już raczej tylko ciekawostka, bo nie przypuszczam, żebyście chciały robić coś takiego. Otóż ówcześnie uważano, że błękitna krew jest na wagę złota i bogate stroje, zawszone konstrukcje z włosów oraz biżuteria z kamieni szlachetnych to wciąż za mało. Trzeba manifestować czystą, szlachecką krew! Jak? Ano malując sobie na twarzy i dekolcie delikatne błękitne żyłki. Skóra miała przypominać pergamin (zabawne, biorąc pod uwagę kolejne warstwy bielidła ciapkane na facjatę), toteż i żyłki muszą być widoczne. A że spod grubej warstwy bieli ołowianej nic nie mogło się przebić - zostawały barwniki. Dodam jeszcze, że w wielu kręgach nie przyjmowano do wiadomości, że krew pospólstwa i arystokracji ma tę samą barwę: czerwoną. Damy i dżentelmeni z uporem maniaka twierdzili, że ich krew musi być błękitna! Koniec dyskusji!



Bibliografia:
Fraser Antonia, "Maria Antonina: podróż przez życie", Warszawa 2006
Ale Historia - Maria Antonina
Kurioza naukowe / Scientific curiosities ISSN 1176-7545; rok VII; No 1418
Michał Ziemiański: Słownik towaroznawczy artykułów żywnościowych. Warszawa: Wydawnictwo Przemysłu Lekkiego i Spożywczego, 1968

niedziela, 8 marca 2015

Drogie Panie!


Drogie Panie!

Dzisiaj nasze święto! Z tej okazji życzę Wam wszystkiego wspaniałego, morza kwiatów, uśmiechów i serdecznych życzeń od wszystkich Panów! Bo przecież wiadomo, że...




"Piękno kobiety nie przejawia się w ubraniach, które nosi, w jej figurze lub sposobie w jaki układa włosy. Piękno kobiety musi być widoczne w oczach, ponieważ są one drzwiami do jej serca – miejsca gdzie mieszka miłość"
[Audrey Hepburn]

Przyjemnego dnia!
Mała Mi

środa, 4 marca 2015

Seria ziołowa - zielona herbata. Tonik przeciw zaskórnikom na bazie soli Epsom

https://www.pinterest.com/pin/477522366712306480/
źródło: Pinterest
Mówią, że zielona herbata jest źródłem dobroci wszelakiej. Zasadniczo, nie mylą się. To jeden z najstarszych gatunków herbaty, parzony już 5000 lat temu. Do dziś nie wiadomo kto pierwszy wypił ten napar i dostrzegł jego niezwykłe właściwości, ale istnieje całe mnóstwo legend, które mogą nam tę niewiedzę wynagrodzić. Jedna z takich właśnie opowieści traktuje o cesarzu zwanym Shen Nong. Pewnego pięknego dnia wypoczywał on w swoim ogrodzie, rozkoszując się relaksem tuż obok herbacianego drzewka. Wtem kilka listków wpadło mu do gorącej wody i voila! Shen Nong napar skosztował, zasmakował w nim i rozsławił. Z kolei inna legenda mówi o tym, że pewien mnich poszcząc przez wiele, wiele dni, niesamowicie osłabł. Życie uratował mu listek zielonej herbaty, który mnich włożył do ust i rozgryzł. Ponoć ta niepozorna roślinka przywróciła mu siły witalne.


1. Zielona herbata w pielęgnacji twarzy


Stosowanie zielonej herbaty nie ogranicza się tylko do picia - ale to wiemy. Można ją również stosować do mycia twarzy, albo w postaci toniku. Dlaczego? Przede wszystkim posiada właściwości antyoksydacyjne, hamuje procesy starzenia się skóry i jej wiotczenia, a na dodatek działa przeciwzapalnie, więc polecana jest szczególnie posiadaczkom i posiadaczom cery tłustej i trądzikowej.


W zielonej herbacie znajdziemy związki fenolowe (mają bardzo silne działanie przeciwrodnikowe i ładnie wzmacniają naczynka krwionośne), witaminę E i C (wpływające na nawilżenie skóry, usuwanie przebarwień i starczych plam, a także wygładzające zmarszczki i ujędrniające cerę), biflawonoidy (przeciwutleniacze chroniące przed wolnymi rodnikami) oraz mikroelementy (sód, żelazo, potas). 

2. Historia rolnika i ryczących krów, czyli o soli Epsom


Pod tą nazwą kryje się czysty związek mineralny - siarczan magnezu. O wiele ładnej jednak brzmi "sól angielska" lub po prostu "sól Epsom". Nazwa wzięła się od angielskiej miejscowości, gdzie zaczęto odparowywać ją z wody mineralnej. Wieść niesie, że w roku pańskim 1618 pewien rolnik podał swoim krowom (przez przypadek) do picia wodę, w której znalazł się siarczan magnezu. Krowy muczały zajadle, nie chcąc pić tak gorzkiej wody, więc rolnik rychło błąd swój naprawił, ale... Podczas, gdy mućki zmuszone były przetrwać o wodzie z solą Epsom, wszystkie ich rany się wygoiły. Takim cudem zorientowano się, że sól epsońska może mieć ciekawe i dobroczynne działanie.


Skupimy się na zastosowaniu tej soli na twarz. Epsom ma to do siebie, że ułatwia gojenie się podrażnień (jak to było u krówek), zmniejsza opuchliznę i obrzęk, łagodzi stany zapalne, jak również wygładza i zmiękcza skórę. Co ważne, angielska sól nie wysusza skóry i usuwa wągry. Warto również wspomnieć, że pory naszej skóry doskonale przyswajają magnez, który jest nam niezwykle potrzebny do normalnego funkcjonowania. W soli Epsom jest go całe mnóstwo!




3. Pryszczom i zaskórnikom mówimy: "nie!"


Dochodzimy więc do sedna. Zróbmy sobie tonik (nie, nie wnuka). Nie ma w nim wielkiej filozofii, jego składniki i sposób przyrządzania nie są objęte tajemnicą, nie warzy się go również w kociołku. Chociaż, jak ktoś chce, to proszę bardzo!

Czego potrzebujemy?


  • Zieloną (najlepiej sypaną) herbatę zalewamy gorącą wodą (nie wrzątkiem!) i pozostawiamy przez 5-10 minut do naciągnięcia. Pamiętajmy, by zalać jedynie pół szklanki, w przeciwnym razie napar będzie słabszy. Do warzących w kotłach - proszę na własną rękę dostosować ilości składników :P
  • Do ciepłej jeszcze wody dosypujemy 1 łyżeczkę soli Epsom i mieszamy.
  • Jeśli chcemy tonik wzbogacić - w pół łyżeczki alkoholu rozpuszczamy dosłownie po 2 kropelki olejku eterycznego


Taki tonik należy przechowywać w lodówce i zużyć jak najszybciej, ponieważ nie zawiera w sobie żadnych substancji konserwujących.






A jak u Was? Pijecie zieloną herbatkę? Lubicie jej smak? :)



Bibliografia:

Adam Bielański: Chemia ogólna i nieorganiczna. Wyd. I. Warszawa: PWN, 1970.
Siarczan magnezu – karta leku (DB00653)
Zielona herbata upiększa skórę  




piątek, 20 lutego 2015

Niach, niach!


Majne Boże! A co tam, pochwalę się! Na palcach jednej ręki mogę policzyć ile razy udało mi się w życiu coś wygrać. Możecie się więc domyślić, jakież było moje zdziwienie, gdy odkryłam, że tym razem się udało!






Może to i nieskromne, ale mimo wszystko... Ha! W konkursie na Wpis Roku 2014 organizowanym przez Unę na blogu Hedonizm i eskapizm zgarnęłam nagrodę w kategorii "Pielęgnacja urody": wspaniały zestaw kosmetyków Luvos Heilerde ufundowany przez sklep Naturvita.pl!














To moja pierwsza przygoda z tą firmą i nie mogę doczekać się testowania :). Jak widać - kosmetyki dotarły (dzisiaj rano i zrobiły mi dzień!). Bardzo, bardzo dziękuję! :)

A Wy miałyście przyjemność używać kosmetyków Luvos? Jak Wasze wrażenia?


Mocarnego weekendu!
Mała Mi.



sobota, 14 lutego 2015

Włosy diabelskiej rozpustnicy - słowem o uroku kapuścianych głąbów

Bartolomeo Veneto
Czy była ładna? Trudno stwierdzić. Biorąc pod uwagę dzisiejsze kanony piękna - niespecjalnie. Czytając pieśni pochwalne na jej cześć - wydaje się, że brylowała na salonach i zachwycała wszystkich swoją urodą. Tak czy siak, niewiele jest osób, które zupełnie jej nie kojarzą. No, bo jak to? Nie znać Lukrecji Borgii?! Właściwie Lukrecja Borgia miała wszelkie przymioty, by zostać skandalistką, nie dziwi więc, że na kartach historii za taką uchodzi. Po pierwsze była córką papieża (dzisiaj sam ten fakt wielu katolików bulwersuje), po drugie prowadziła niezwykle rozwiązły żywot, sypiając z własnym bratem i baraszkując w alkowie z dziesiątkami kochanków. Po trzecie przedstawia się ją jako trucicielkę, która miała bodaj zamiar otruć samego Michała Anioła! Nie wiadomo, czy wszystkie te bezeceństwa, jakich rzekomo się dopuszczała - są prawdą. Historycy w wielu artykułach i woluminach powoli i mozolnie oczyszczają Lukrecję z wielu przypisanych jej grzeszków i poddają w wątpliwość jej diabelską naturę. Z ich słów wyłania się udręczona polityką kobieta, która manipulowana przez ojca i braci, ostatecznie doznała w życiu bardzo wielu krzywd.

Sęk w tym, że Borgia wywoływała i wciąż wywołuje wiele emocji - zdrowych, czy niezdrowych, to już inna bajka. Głównie chodzi o to, że cały ród Borgiów zasłynął jako ten, który splugawił i upodlił Kościół. Ojczulek miał łeb na karku i żadnych skrupułów - ot, zaręczył swą latorośl, mającą wówczas 11 lat, z dwoma dostojnikami hiszpańskimi. Obaj, rzecz jasna, o sobie nie wiedzieli. Ostatecznie odmówił obu ręki Lukrecji, a usta zamknął im pieniężną rekompensatą. Następnie wydał ją za mąż, ale niedługo później małżeństwo unieważniono i uznano, że nie doszło do konsumpcji. Trzy miesiące później Lukrecja powiła dziecko w zaciszu murów klasztornych i tutaj również spekulacjom nie było końca. Rodząca dziewica? Coś wybitnie nie gra! Uważano, że ojcem dziecka był sam papież, a więc jego własny dziadek. Trzeba było znów czyścić dobre imię, ale sprawę załatwił pokojowiec papieża - został on oskarżony o gwałt i utopiony w śmierdzących odmętach Tybru. Cóż rzec - trzeba Lukrecję wydać za mąż! Jak pomyślano, tak zrobiono, ale szybko okazało się, że książę Biscegli jest niewygodnym mężem. Podczas powrotu z Watykanu zaatakowało go kilku pielgrzymów - książę ledwie uszedł z życiem. Cezar, brat Lukrecji, nie omieszkał go odwiedzić, gdy ten próbował wyrwać się z łapsk Śmierci. Cezar miał podobno szepnąć księciu do ucha, że "czego nie udało się dokończyć na śniadanie, można dokończyć na obiad". Biscegli zaczął się bać, i słusznie! Skończył jako uduszony tudzież poćwiartowany. Mało? Lukrecję wydano za mąż za trzeciego śmiałka - Alfonsa d'Este. Jakiś czas po ślubie urodziła martwe dziecko, uważano jednak, że nie jest to potomek księcia, a dziecię Cezara, jej własnego brata. Niektórzy historycy dodatkowo twierdzą, jakoby Lukrecja miała jeszcze ciągoty do miłości lesbijskiej, którą to radośnie uprawiała ze swoją najlepszą przyjaciółką. Nie dziwne więc, że córka papieża skąpana była w atmosferze skandalu, rozpusty i deprawacji.

1. Kapusta i popiół


Lukrecji przyszło żyć w renesansie - epoce, bądź co bądź, śmierdzącej. Generalnie renesansowe damy stroniły od kąpieli, za to uwielbiały kosmetyki: wonne olejki, maści, perfumy. Zagłuszały swój smród i brud z powodzeniem. Grube jak średniowieczne mury warstwy kosmetyków na damskich twarzach groziły popękaniem - dlatego renesansowe kobiety rzadko się uśmiechały. Ale jedna rzecz była niesamowicie w cenie - dobre włosy. Renesans niemożebnie doceniał kolor miedzianozłoty. Kosmyki takiej barwy miały największe wzięcie u mężczyzn i najbardziej przykuwały ich wzrok.



Lukrecja w tym względzie była szczęściarą - jej miedzianozłote włosy i skandaliczne prowadzenie się - czysty afrodyzjak dla płci brzydszej. Dama jednak nie spoczęła na laurach! Skoro już natura obdarzyła ją pięknymi puklami, dziewczę postanowiło o włosie dbać! Lukrecja stosowała płukankę do włosów - wywar z kapuścianych głąbów zmieszany z popiołem z żytniej słomy. Dosyć długo ociągałam się z tym wpisem, bo autentycznie miałam zamiar skombinować skądś żytnią słomę. Nie wyszło. Został mi więc wywar z kapusty i śmiem twierdzić, że o ile smrodkiem przypomina odór renesansu, to na włosy działa doskonale.

2. Piękny włos po kapuścianej płukance!

 
Trud płukanki kapuścianej? Żaden. Liście kapusty do wody, zagotować, pokrzywić się nad zapachem i zaaplikować na włosy. Efekt? Błyszczące i lejące pasma. Prawie jak po silikonach!



Generalnie kapusta jest dla włosów bardzo dobra. Usuwa toksyny ze skóry (również ze skalpu!), ma działanie antyseptyczne i gojące (nawet dla starych, zaniedbanych ran), jest bogata w witaminy A i E (które są niezbędne do produkcji keratyny i wzmacniają włosy), a także w wapń, żelazo i potas. Co więcej, ma w sobie kwas foliowy i magnez! Ten ostatni przyczynia się do zwiększenia tempa wzrostu włosa! Zależy Wam na przyroście? Płuczcie włosy wywarem z kapuścianych głów, jak Lukrecja Borgia!

Jak to wygląda u mnie? Bez żadnych filtrów zdjęciowych i lamp błyskowych, właśnie tak:







Warto wspomnieć jeszcze słowem o smrodku. To wszystko wina siarki, zawartej w kapuście. Siarka jednak nie jest taka zła, jak może się wydawać. Podobno poprawia wygląd kosmyków, więc czerpmy i ją z kapuścianych głąbów!

3. Włosy Lukrecji do podziwiania!


Widocznie popiół z żytniej słomy i wywar z kapuścianych głów przyniosły wymierne rezultaty, bo włosie Lukrecji Borgii możemy do dzisiaj podziwiać. Ktoś najwyraźniej uznał, że jest tego warte, bo udostępnił jej kosmyki do publicznego wglądu. Chcecie zobaczyć? Wybierzcie się do Biblioteki Ambrozjańskiej w Milanie!




Używałyście kapuścianych płukanek?


Bibliografia:

M. Bellonci, Lukrecja Borgia. Jej życie i czasy, Warszawa 1988
Katarzyna Lewicka-Stachowicz, Włos określa świadomość
Przemysław Słowiński, Boginie zła, Chorzów 2010
Jej świat, Zalety kapusty
Jolanta Szczygieł-Rogowska, Historia kosmetyki w zarysie, Białystok 2007
 


poniedziałek, 9 lutego 2015

Lodowa Królowa Aleksandra, czyli jak wykorzystać lód w pielęgnacji ciała

Za oknem śnieżnie i niezwykle zimowo. Szkoda, że w okresie świąt śniegu było jak na lekarstwo. Chociaż aktualnie nie chce mi się wyściubiać nosa zza drzwi ciepłego domu, to pora roku niezwykle sprzyja lodowej pielęgnacji. A jeśli mowa o chłodzie - czas przenieść się w historii do czasu, gdy po polskiej ziemi zaczęła chadzać niejaka Królowa Śniegu. Nie, bynajmniej nie ta z bajki Andersena, ale... Księżna Aleksandra - zwana generałową Zajączkową, wywodząca się ze szlacheckiego rodu herbu Świnka i żona pierwszego namiestnika Królestwa Polskiego - Józefa Zajączka. Otóż księżna bardzo szybko poznała się na niezwykłych właściwościach zimna, które pozwoliły jej utrzymać zaskakująco młody wygląd nawet do późnej starości. Gęsia skórka może pokryć całe ciało, gdy wgłębić się w tajniki jej pielęgnacji. Aleksandra nie próżnowała - jak zimno, to na całego! Wieść niesie, że spała w nieogrzewanej nawet zimą sypialni, dodatkowo schładzając pomieszczenie lodem. Nie znosiła nagrzanej pościeli, dlatego pod osłoną nocy kilkukrotnie przenosiła się z jednego łoża do innego, by móc rozkoszować się chłodem nakrycia. Preferowała też kąpiele w lodowatej wodzie, po których z namaszczeniem masowała ciało lodem i woskiem. Z posiłkami nie było lepiej - księżna jadała tylko zimną strawę, nie gardziła też surowymi potrawami. Dopełnieniem lodowatych rytuałów były długie spacery i przejażdżki konne nawet w czasie najsurowszych mrozów. Czy chłód sprawiał jej przyjemność? Nie wiadomo - wiadomo jednak, że zachowała młodzieńczy wygląd na długie, długie lata. Tak samo długo też cieszyła się atencją młodszych mężczyzn i posiadała cały wachlarz młodziutkich kochanków. Zwolennicy krioterapii twierdzą, że księżna Aleksandra była jej prekursorką. Tak czy owak, generałowa Zajączkowa udowodniła, że chłód i lód mogą sprzyjać przedłużeniu młodego wyglądu, a przecież każda z nas chciałaby zapomnieć o zmarszczkach. Gdy siedemdziesięcioletnia księżna zjawiła się na salonach wprowadziła Balzacka w niepomierne zdumienie - dawał jej najwyżej trzydzieści pięć lat!

1. Lodowy masaż, raz!


Choć trudno mi sobie wyobrazić spanie w lodowatym pomieszczeniu i branie tylko zimnych kąpieli, to jednak zdaję sobie sprawę z tego, jak wartościowy jest lód dla ludzkiej skóry. Zmniejsza obrzęki, redukuje tkankę tłuszczową i pozbywa się cellulitu, wpływa na elastyczność skóry, pozwala długo cieszyć się młodym wyglądem, a ponadto wzmacnia naczynia krwionośne i poprawia odporność!


Wszystko to brzmi bardzo ładnie, ale jak naprawdę działa? Zimno powoduje, że nasze naczynia krwionośne ulegają zwężeniu, a następnie rozszerzeniu, dzięki któremu krew zaczyna szybciej krążyć w żyłach. W ten sposób uzyskujemy rumieńce, ale również coś więcej - takie "przekrwienie" pozwala o wiele lepiej dotlenić skórę. Trzeba pamiętać, że im jesteśmy starsze, tym nasze naczynia krwionośne mają trudniejsze zadanie - nie transportują już wszystkich wartości odżywczych do skóry, jak w latach młodości. Zimno pozwala jednak odwrócić ten proces.


Można też żyć jak księżna - ciągle w zimnie i chłodzie. Nikt chyba jednak nie jest aż takim masochistą. Niemniej wystawienie swojego ciała na długotrwały chłód pozwala naczyniom krwionośnym całkiem się zwężyć, a to zaś powoduje spowolnienie procesów metabolicznych. A im wolniejszy metabolizm, tym wolniej starzeje się nasze ciało.

2. Szyja i twarz bez zmarszczek


Masaż kostkami lodu pozwala zredukować zmarszczki na tej samej zasadzie, którą opisałam powyżej. Kostki lodu wkładamy do foliowego woreczka (by podczas topnienia, nie spływały nam zimnymi strużkami po szyi), a potem otaczamy materiałową chusteczką. Tak przygotowany lodowy kompres możemy użyć do masowania szyi i twarzy. Szyję masujemy kolistymi ruchami - od dołu do góry - przez kilka minut, a następnie wklepujemy krem nawilżający. Masaż twarzy możemy wykonać za pomocą nieosłoniętych niczym kostek lodu - wystarczy 5 minut, potem, tak jak w przypadku szyi, nakładamy na twarz warstwę kremu.

  3.  Daj mi nogę, daj mi nogę! A może buzi?


Opuchlizna? Ciężki dzień, buty na wysokim obcasie? Wszystko puchnie i boli? Możemy zmoczyć wodą ręczniczek i włożyć do na kilka chwil do zamrażalnika. Wyjęty, kładziemy na stopy. Możemy także posłużyć się kostkami lodu - tak samo jak w przypadku masażu szyi - wkładamy lód do woreczka, owijamy chusteczką i przykładamy do opuchniętych stóp. Ulga gwarantowana!


Nie tylko stopy nam podziękują - usta też będą zadowolone z lodowego masażu. O ile szczypiący w usta mróz powoduje ich spierzchnięcie, o tyle w domowym zaciszu nie mamy wiatru, który mógłby nam wargi "posiekać". Wystarczy przesunąć kostką lodu po ustach (zupełnie jak podczas ich malowania pomadką), by poprawić ich ukrwienie oraz elastyczność. Lód może też służyć jako utrwalacz makijażu - wystarczy przesunąć nim po pomalowanych ustach, by szminka o wiele wolniej schodziła z warg.



A jak to wygląda u Was? Stosujecie lodową pielęgnację ciała? :)


(Zdjęcia, choć mało na nich widać, pochodzą z wyprawy na pozamiejski zimowy spacer jakiś czas temu).


Bibliografia:

Jadwiga Buncler, Aleksandra Zajączkowa (1754-1845), "Opatowianin", kwiecień 1992
Jerzy Stanisław Majewski: Warszawa nieodbudowana: Królestwo Polskie w latach 1815-1840. Warszawa: Veda Agencja Wydawnicza, 2009


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...